Marks Blog

M’n muzieksmaak is nogal apart. Als je kijkt op mijn Last.fm pagina (die braakt ook dingen uit ergens rechts op de pagina hier) zie je een nogal wilde variatie. In de totale top 10 momenteel met daarachter de voornamelijke genre.

• Falkenbach (metal)
• Nightwish (metal)
• Era (new age)
• Scooter (techno)
• Within Temptation (metal)
• Toto (rock)
• Keane (alternative rock)
• Lacuna Coil (metal)
• Rammstein (metal)
• Anathema (metal)

Het merendeel is metal, maar er zitten een paar rare uitschieters tussen. Waarom Scooter? Scooter valt totaal buiten wat ik normaal luister, maar toch luister ik het wel eens. Dat komt omdat de liedjes van hem vrolijk en aanstekelijk zijn. Het draait lekker weg, heeft vrolijke geluiden en enkele zoals East Sands Anthem zijn meer van een stijl die hierop volgt en niet in de lijst staat, namelijk uplifting trance. Dat is naast metal bij mij sinds een tijdje echt 2de genre naast metal geworden. Het klinkt raar omdat het totaal tegenover gestelde is van metal. Echter heeft uplifting trance, denk aan tracks van Andy Blueman, erg mooie klanken waarbij je enigszins kan wegdromen. De melodie die je bijvoorbeeld in de mixes van Andy terug hoort komen heeft iets euforisch. Het brengt een soort van zorgeloosheid met zich mee waarbij altijd als ik dat soort liedjes hoor moet denken aan een soort van perfecte wereld (ja daar issie weer!). De klanken brengen een soort van rust en vrede mee. Uplifting trance wordt hierdoor ook wel emotional trance genoemd wegens het gevoel dat de luisteraars krijgen. Het is erg lastig om het uit te leggen hoe dat gevoel is en je zal er ook maar net van moeten houden .

Deze nieuwe tracks van Andy Blueman die nog moeten komen (op moment van schrijven) laten wat ik bedoel ook zeer goed terugkomen.

Goed, dat was over trance. De grens tussen uplifting trance en new age is iets wat vager aan het worden naar mijn idee. Ik heb de indruk dat de stijlen overeen komen. Dat hoor je niet direct in klank maar wel in het gevoel wat deze 2 genres overbrengen. Een new age liedje wat erg bekend is is Orinoco Flow van Enya uit 1988.

Wat ik beschreef over het gevoel bij de trance geldt ongeveer hetzelfde bij new age en dit nummer. Het heeft iets vredigs over zich heen. Sail away, zeil weg van alle problemen. Laat alles lekker los, drijf weg in je dromen! Zoiets dus, wederom een soort van gevoel van vrijheid. Gewoon lekker om rustig van te worden en alles eens goed te laten bezinken in je gedachten.

Soms denken mensen dat dit soort muziek heel zwaar is enkel te luisteren is als je diepgelovig bent of als je een emotioneel wrak bent ofzoiets. Dat is helemaal niet waar, want het valt me vaak op dat nog best wel veel mensen (ook van wie je het totaal niet verwacht) naar bijvoorbeeld Era, Enya oid luisteren. Gewoon omdat het mooie muziek, lekker relaxted, iets waar je lekker bij kunt wegdromen en noem maar op. En gewoon een lekkere tegenhanger van toch wel het meest gedraaide genre muziek wat ik heb: metal.

Metal blijft mijn meest favoriete genre. Echter moet ik daarbij wel paar dingen nog over zeggen (duh anders was deze blogpost wel erg onvolledig). Ik heb niet altijd van metal gehouden. De eerste muziek die ik graag zelf nog eens wou luisteren was van wat ik op de radio hoorde en van me ouders. Wat ik jaren terug deed, ik gok toch zeker zo’n 8/9 jaar terug is het volgende: als ik een leuk liedje op de radio hoorde (meestal Sky Radio wat me ouders op hebben staan) schreef ik ergens de tijd op. Vervolgens ging ik naar de site van de radio en kon ik in de draailijsten terugvinden hoelaat welk nummer werd gespeeld (mijn kennis van artiest/titel/engels was toen ik 10 was ofzo nog niet zo groot ). Gewapend met de naam opende ik KaZaA (ja echt waar, oldskool hè?!) en ging ik op het toen meest gebruikte P2P netwerk op zoek naar de liedjes. Ook suggesties van me ouders nam ik mee.

In de loop der tijd ging ik actiever zoeken op het internet naar muziek en kwam in aanraking met stijlen die je niet op de radio hoort. Zodoende kwam ik in contact met iemand die veel naar metal luisterde. Dat betekende mijn eerste kennismaking met echte metal en met Falkenbach. We weten allemaal wel dat ik verslaafd raakte aan het nummer Heralder en hoe het allemaal verder is gelopen .

Via die gozer kwam ik in aanraking met nog wat andere bands die goed klonken (Moonsorrow o.i.d.). Ik ben toen ook meer zelf op pad gegaan en als ik me goed herriner kwam ik toen terecht bij Nightwish wat een goeie 2de plek inneemt in mijn Last.fm lijst. Zodoende raakt de lijst steeds uitgebreider en wordt de kennis over muziek steeds groter. En je kan je smaak beter aftasten want niet alle soorten metal boeien me. Metal die me vooral interesseert is in de richting dan Doom/Symphonic/Gothic metal. Dat is de metal die wat meer melodischer heeft en meer ‘gevoel’ (ookal kijken vermoedelijk heel veel mensen mij nu vreemd aan). Ook heeft het vaak een soort van duistere sfeer om zich heenhangen wat ik wel mag. Niet het metal waar maar met loze kreten wordt gegooid en gebeuk op de gitaar is. Dat is af en toe leuk maar niet de hele tijd. Maargoed, zodoende is dus de voorliefde voor metal ontstaan.

Sonata Arctica: het grovere werk met songteksten die bijzonder goed zijn.

Het oude Nightwish: Opera en metal fantastisch gecombineerd.

Uiteraard hebben we ook nog alles wat er tussen inzit. Keane e.d.. Daar kan ik kort over zijn, dat is geniale muziek. Gewoon lekkere muziek, goeie nummers, luistert lekker en zit beetje tussen van alles in. Evenals naar OST (original soundtracks) van anime en films kan ik graag luisteren. Vooral de nogal bombastische, liedjes met veel instrumenten als een orkest gecombineerd tot krachtige geluiden luister ik graag.

Kortom, het is een erg bonte verzameling van muziekstijlen die ik graag luister. Wellicht vind je het raar, ik vind het alleen maar mooi!

Mark