Marks Blog

Meestal zit je als student vele uurtjes in het OV. Dat klopt. Ik reis per dag 100 km in totaal. 50 km heen naar Leiden en 50 km terug naar Spijkenisse. Ik heb dus in de afgelopen 5 weken al 2500 km afgelegd. Dat is best veel als je zo nadenkt. In die 2500 km heb je toch al wel wat ervaring gekregen met het OV en diverse gebruiken die je opvallen. Je zou bijna kunnen spreken over een OV cultuur.

De OV cultuur begint als als je het metrostation oploopt. Vrijwel iedereen gapt bij de ingang een gratis krantje mee. De Metro, Pers of Spits, ze zijn allemaal populair. Best logisch. Het station is na paar keer ook niet meer interessant, je mede reizigers zijn ‘s ochtens nog allemaal slaapdronken of zwaar sjaggo en met het krantje blijf je nog beetje op de hoogte wat er in de wereld om je heen gebeurt die blijkbaar ook nog bestaat! Ja, ik ben zelf ook een fan de gratis krant, ik heb altijd de Metro, aangezien die op m’n metrostation altijd ligt. Favoriet onderdeel is het sterrenbeeld. Ik hoop nog altijd op een bericht voor mij (Kreeft) waarin staat dat ik dood gaat ofzoiets. Dat zou pas echt schokkend zijn!

Enfin, je ziet dus op het station iedereen met een krant. Tenzij ze op zijn, dan kijkt iedereen maar verdwaasd om zich heen. Wat vooral opvalt, vooral op iets minder drukke stations, is dat het buiten omgevingsgeluid om stil is. Niemand zegt een woord. Niemand heeft een gesprek. Een trend die zich overal in het OV voordoet.

Er is hierbij wel een uitzondering op de regel. Als er bijvoorbeeld opeens een welbekende stem omroept dat er 5, 30 of 60 minuten vertraging is, dan komen de verhalen naar boven. De zoveelste tirade dat de NS een kelerebedrijf is en nooit op tijd rijd. Dat RET staat voor Rot En Traag. Dat het de zoveelste keer is de stoptrein naar Lutjebroek te laat aankomt, terwijl dat wellicht 3x per 10 jaar voorkomt. Maarja, dat maakt het verhaaltje natuurlijk veel minder interessant. Immers, je moet toch wel beetje de blitz maken met je ervaringen nietwaar?

Goed, je bent in de metro. Allereerste taak is de verovering van een zitplek. Een strijd die vooral nonverbaal en onopvallend wordt uitgevochten. Op een beginstation of buiten de spits is het niet echt een probleem, maar halverwege de metrorit in de spits is het wel degelijk. Mensen komen de metro binnen en zoeken schichtig naar een vrije stoel. Helemaal leuk is het als er meerdere mensen op 1 stoel willen zitten. Wie o wie krijgt de plek? Je ziet de hersenen kraken, wie hapt het eerst toe? Het gebeurt allemaal in een flits van een seconde maar er zit een partij denkwerk achter! Geef je op of niet? Laat je het kaas van je brood vreten of gewoon scheit aan de rest en gewoon zitten. Tja, vaak wordt de strijd zonder fysiek en gescheld beslecht. At random gaat er eentje zitten en de rest loopt door. Overigens wel een kanttekening, er zijn ook veel mensen die gaan gewoon staan. Veelal jongeren die vaak korte ritjes maken, of geen zin hebben om door te lopen. Wel handig, meer plek voor anderen.

Wat ook altijd bijzonder is in de metro is een verschijnsel die ook altijd voordoet op perrons. Stilte. Buiten het gebrul van de motoren en langsgierende wind om voert niemand een gesprek, behalve wat bekenden van elkaar ofzo. Niemand praat (nauwelijks) wat met z’n buurman of buurvrouw. Waarom zou dat zo zijn? Is het weer zo oninteressant om over te lullen of vinden we elkaar gewoon eng? Ik moet zeggen, ik houd zelf ook altijd m’n bek dicht. Waarom? Ik voel geen behoefte om te praten met andere mensen. De metro is een, vind ik, perfect moment om in gedachte verzonken de iPod op standje pompen te zetten (sorry EU) en eens na te denken over diepzinnige dingen. Bijvoorbeeld waarom je niet met andere mensen praat in de metro…

De poortjes op de metrostations zijn ook altijd leuk (officieel tourniquets). Op een druk station zoals Schiedam Centrum heb je in de spits als een metro is aangekomen met veel mensen altijd in de hal een werkelijk prachtig bliepjesorkest van de poortjes. Eigenlijk zou daar een concert van moeten komen.

Als bridge in het concert heb je altijd een figuur die het poortje op hol laat slaan, of omgekeerd. Het poortje kan de pas opeens niet lezen ofzoiets. Of iemand komt klem te zitten, weetikveel. In ieder geval, in 99% van de gevallen heeft het poortje een simpel antwoord. Het alarmsignaal. Wieuwieuwieuwieu. Altijd leuk om te horen en als je het zelf veroorzaakt met een rood hoofd verder te lopen en denken dat iedereen je nu idioot vindt, terwijl de meeste mensen het gewoon echt niet boeit.

Ik merk nu zelf dat ik het over de metro heb, maar eigenlijk geldt dit net zo goed voor de trein. Alleen bij de trein is er toch weer iets anders. Je komt er sneller mensen tegen die van heinde en ver komen en je bent snel erg gemixt in de trein, sneller dan in de metro. Dit zorgt ervoor dat je toch wel wat sneller een gesprek kan aanknopen (gek eigenlijk).

Geniaal zijn de stiltecoupees. Ruimtes bedoelt waarin de treinreiziger lekker van de stilte kunt genieten. Echter zijn er altijd dodo’s die dat niet doorhebben en de mp3 speler op supersonisch hebben zodat ze 5 rijtuigen verder nog kunnen meegenieten. Of figuren die op dat moment besluiten hun levensverhalen uit te wisselen met onbekend persoon x aan de andere kant van de draadloze telefoonlijn. Dit wordt trouwens door veel mensen niet gewaardeerd, maar het gebeurt zelden dat er wat van gezegd wordt.

Een onderwerp dat het altijd goed doet in de trein, als je wat te lullen wilt hebben, is de kaartjes controle. Sterke verhalen uitwisselen over hoevaak je wel niet bent gecontroleerd, hoeveel boetes je hebt ontweken (of hebt gehad) of andere kunstjes die je met conducteurs hebt uitgespookt. Overigens kunnen conducteurs gezellig meedoen in dit soort discussies en vaak is het nog leuk ook, als je geen sjaggo figuur hebt dan.

Wat hebben we nog meer? Owhjah, situaties van mensen die net de metro of trein willen halen. Dat levert altijd spectaculaire beelden op van mensen die er net nog in weten te springen terwijl de deuren zich sluiten. Ik vraag me dan altijd af of ze erop getrained hebben of niet. Voor mensen die hem dan net niet hebben gehaald is het altijd beetje sneu. 1 troost, er komt altijd een volgende trein.

Ja, we kunnen wel concluderen dat reizen per OV soms wel bijzondere dingen kan opleveren en een heel eigen cultuur met zich meedraagt. OV reizen kan soms erg saai en ronduit bloeddrukverhogend zijn, maar ik vind het vooral ook leuk. Het is elke dag toch een beetje anders, het is grappig om allemaal soorten mensen te zien, die allemaal verschillende bestemming hebben, die dan toch samenkomen in een heksenketel waarin alles soms letterlijk tegen elkaar is gepropt. Ik sprak vorige week met een vrouw in de trein richting Rotterdam. Ze was er nog nooit eerder geweest. Een aardig gesprek gehad over de treinreizen en dat soort dingen. Gek genoeg zie ik die vrouw waarschijnlijk nooit meer. Dat is toch wel als je erover nadenkt een best gek idee. En zo heeft iedereen z’n eigen ding in het OV. Dat vormt in totaliteit de OV cultuur.

Groetjes,

Mark

PS: afgelopen maandag ben ik even wezen kijken op het vernieuwde metrostation Rotterdam Centraal. Eveneens zijn op metrostation Akkers de nieuwe benaming voor de metrolijnen verschijnen. Voor foto’s zie de fotopagina (Foto’s via menu bovenin).

PS2: MIJN OV-JAARKAART IS INGEGAAN 1 OKTOBER. WOEHOE!!!